Waar en wanneer ervaren we tegenwoordig nog Stilte?

Overal om ons heen en zelfs in onszelf is het nooit écht stil. Altijd zijn er wel geluiden, mensen, huisdieren te horen of te zien en zelfs in ons hoofd zijn er meestal wel gedachten.

Hiervan kunnen we van alles gaan vinden, ons er aan ergeren of zelfs irriteren.
Bijv. een tikkende klok, of blaffende hond, of soms zijn zelfs vogelgeluiden hinderlijk.

Is er dan nergens Stilte te vinden? Zonder dat je oordopjes in hoeft te doen of met je hoofd diep weg moet duiken onder je dekbed? Waar vindt je de broodnodige Rust?

In meditatie leer je om al deze geluiden en gedachten heel bewust waar te nemen, zonder er op te reageren. Je laat je oren horen wat ze willen horen, zonder er zelf iets van de vinden!!

Zodoende leer je om de dingen te laten zijn zoals ze zijn. Het geluid is eigenlijk maar een geluid en gedachten zijn eigenlijk maar gewoon gedachten, (ook al zeggen sommige gedachten dat ze écht belangrijk zijn) zonder dat we daar iets mee hoeven te doen.

Het is heel simpel, maar beslist niet makkelijk. Maar oefening baart kunst.

Gun jezelf het geschenk van de Stilte…

Het onderstaande gedicht beschrijft dit heel mooi:

De Weg naar de Stilte

Mijn lijf wordt onrustig als ik even stilzit en alleen maar adem. Mijn geest zoekt een uitweg. Hij doet alles om mij weer te verleiden de leegte te vullen. Ik zoek prikkels: de televisie gaat aan, ik kijk op mijn mobiele telefoon en hoop op een bericht. Ik ben wat ik hoor, zie en meemaak. Als ik niets doe, ben ik niets, roept mijn ego. Te verdwijnen is mijn grootste angst.

Ik wil dat het lawaai ophoudt, dat de drukte in mij en om me heen af en toe stopt. Rust en ruimte in mijn leven. Ik verlang naar ruimte, maar vrees de leegte. Of is het verschil eigenlijk niet zo groot? We moeten door de angst voor leegte heen om een bevredigender leven te kunnen leiden. Wie stil kan zijn, ziet de dingen namelijk scherper, ervaart intenser en laat zich minder leiden door dagelijkse beslommeringen. En hij kan beter bepalen wat écht belangrijk is in het leven. Misschien wel niet elke avond wegkruipen achter de televisie, niet leven van bericht naar bericht.

Stil worden is als een stervensproces. Iedereen die mediteert, kan dat ervaren. Er is verzet, er is pijn, er zijn echte stuiptrekkingen, je moet durven loslaten. Maar als je het aandurft om de leegte in de ogen te blijven zien, als je even volhoudt, dan zul je merken dat na de strijd met de stilte, ruimte ontstaat. Je bent er nog steeds. Méér zelfs dan voorheen. Het is geen einde, maar een nieuw begin. Soms moet je een beetje durven te sterven om weer echt tot leven te komen.

Tekst: Dagmar van der Neut